از هجوم نغمه اي بشكافت گور مغز من امشب.

مرده اي را جان به رگها ريخت،

پا شد از جا در ميان سايه و روشن،

بانگ زد بر من: مرا پنداشتي مرده

و به خاك روزهاي رفته بسپرده؟

ليك پندار تو بيهوده است:

پيكر من مرگ را از خويش ميراند.

سرگذشت من به زهر لحظه هاي تلخ آلوده است.

من به هر فرصت كه يابم بر تو مي تازم.

شادي ات را با عذاب آلوده مي سازم.

با خيالت مي دهد پيوند تصويري

كه قرارت را كند در رنگ خود نابود.

درد را با لذت آميزد،

در تپش هايت فرو ريزد.

نقش هاي رفته را باز آورد با خود غبار آلود.

مرده لب بر بسته بود.

چشم مي لغزيد بر يك طرح شوم.

مي تراويد از تن من درد.

نغمه مي آورد بر مغزم هجوم.

   

 

 

بدون شرح:    

          

                                       

نوشته شده توسط فاطیما در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 8:0 | لینک ثابت