نقش

 

 

 

در شبي تاريك

 

كه صدايي با صدايي در نمي آميخت

 

و كسي كس را نمي ديد از ره نزديك،

 

يك نفر از صخره هاي كوه بالا رفت

 

و به ناخن هاي خون آلود

 

روي سنگي كند نقشي را

 

و از آن پس نديدش هيچكس ديگر.

 

شسته باران رنگ خوني را

 

كه از زخم تنش جوشيد

 

 و روي صخره ها خشكيد

 

از ميان برده است طوفان نقش هايي را

 

كه بجا ماند از كف پايش.

 

گر نشان از هركه پرسي باز

 

بر نخواهد آمد آوايش.

 

 

 

 

 

 

 

 

آن شب

 

هيچكس از ره نمي آمد

 

تا خبر آرد از آن رنگي

 

كه در كار شكفتن بود.

 

كوه:سنگين،سرگران،خونسرد.

 

باد مي آمد،ولي خاموش.

 

ابر پر ميزد،ولي آرام.

 

ليك آن لحظه

 

كه ناخن هاي دست آشناي راز

 

رفت تا بر تخته سنگي

 

كار كندن را كند آغاز،

 

رعد غريد

 

كوه را لرزاند

 

برق روشن كرد سنگي را

 

كه حك شد روي آن

 

 در لحظه اي كوتاه

 

پيكر نقشي كه بايدجاودان مي ماند.

 

 

 

 

 

امشب

 

بادو باران هر دو مي كوبند

 

باد خواهد بر كند از جاي سنگي را

 

و باران هم

 

خواهد از آن سنگ نقشي را فرو شويد

 

هر دو مي كوشند

 

مي خروشند

 

ليك سنگ بي محابا در ستيغ كوه

 

مانده بر جا استوار،

 

انگار با زنجير پولادين

 

سالها آن را نفرسوده ست

 

كوه اگر بر خويشتن پيچد

 

سنگ بر جا همچنان خونسرد مي ماند

 

و نمي فرسايد آن نقشي

 

كه رويش كند در يك فرصت باريك

 

يك نفر كز صخره هاي كوه بالا رفت

 

در شبي تاريك.

 

 

نوشته شده توسط فاطیما در سه شنبه یکم مرداد 1387 ساعت 2:39 | لینک ثابت