گذشتم از تو که ای گل چو عمر من گذرانی
چه گویمت که بباغ بهشت گمشده مانی
بدور چشم تو هر چند داد دل نستاندم
برو که کام دل از دور اسمان بستانی
گذاشتم به جگر، داغ عشق و از تو گذشتم
بکام من که نماندی، بکام خویش بمانی
بهار عمر مرا گر خزان رسید، تو خوش با ش
که چون همیشه بهار، ایمن ا ز گزند خزانی
ترا چه غم که سری پا یما ل عشق تو گردد؟
که برعزای عزیزا ن سمند شوق برانی
کنون غبارغمم بر فشا ن زچهره، که فردا
چه سود اشک ندامت که بر سرم بفشانی؟
چه سالها که بپای تو شاخ گل بنشستم
که بشکفی و گلی پیش روی من بنشانی
بپاس عشق ز بد عهد یت گذشتم و دانم
هنوز ذوق گذشت و صفای عشق ندانی
چه خارها که زحسرت شکست دردل ریشم
چو دیدمت که چو گل سر بسینه ی دگرانی
ه.ا.سایه
نوشته شده توسط فاطیما در سه شنبه هفدهم بهمن 1385 ساعت 1:57 |
لینک ثابت |
